Milâdî 500’lerde, her devirde belde-i tayyibe, temiz belde olan Mekke-i mükerremede zuhûr eden; o devrin hanif hatiblerinden, o devrin müslim mü’min ve muvahhidlerinden olan şâir Kuss b. Sâide, meşhûûûr Ukaz Panayırında, Pazar meydanında bir konuşma yapmış! Bu meydan nutkunda çok anlamlı, çok mânidar şeyler söylemiş Kuss b. Sâide:
Eyyûhen nâs! Ey insanlar! Gelin dinleyin, belleyin ders alın! Yaşayan ölür, dedeler gider, bebeler gelir, nineler gider mineler gelir, olacak olur ölecek ölür! Bu devran hep böyle döner!
Dikkat edin, söylediklerime kulak verin! Gökten haber var; yerde ibretlik şeyler var!
Yeryüzü serilmiş bir döşek, gökyüzü yüksek bir tavan! Yıldızlar yürür, denizler durur!
Gelen kalmaaaaz, giden gelmez! Gidenler, vardıkları yerden memnun oldukları için mi orada kalıyorlar! Yoksa orada ağırlandıkları için rehâvete mi kapılıyorlar!
Andolsun ki Allah katında hiç eskimeyen yeni ve daha sevimli bir din var! Ve Allah’ın gelecek bir peygamberi var ki, gelmesi yakîndir! Gölgesi başımızın üstünde bir rahmet bulutu şu anda!
Ne mutlu o kimseye ki Ona îman eder, O da ona hidâyet eyler! Vay o bedbahta ki Ona isyan ve muhâlefet eder! Vah yazık, ömürlerini gaflet ve dalâlet içre boşa harcayan ümmetlere!
Eyyuhen nâs! Ey insanlar! Gaflet etmeyin! Her şey fânî, Hakk bâkî! Eşi benzeri yok! Ona kulluk edilir ancak!
O tekdir, mutlakdır; doğmamış ve doğurmamıştır! Gelip geçip gidenlerde bizler için çooook dersler var!
Iyad Kabilesinin Reisi Kuss bin Sâide, Ukaz Panayırında, devesinin üstünde bu tarihi hitâbeyi yaparken, zuhûrunu müjdelediği âhir zaman peygamberi Muhammed ül Emîn sıfatıyla oradaydı. Kuss b. Sâide epey yaşlıydı. Hayatın bu yakasından öte yakasına o tarihlerde bu îmanla gitti.
Hanif Kuss’un başka bir şiirinde, Haşimoğullarından büyük bir peygamberin geleceği açık seçik söylendiği için, Iyad Kabilesi îmanın dil ile ikrar kalb ile tasdik faslına zaten hazırdı, ilk fırsatta bunu yaptılar, mutlu oldular.
Âhirzaman Peygamberi Habîbullah Hazretleri bir toplantıda:
– Kuss bin Sâide’nin Ukaz Panayırında yaptığı hitâbeyi hatırlayan var mı? diye sordu.
İyad Heyeti:
– O hitâbe bizim kabilede herkesin ezberinde! diye cevab verince, Sıddîk-ı Ekber Hazreti Ebubekir ayağa kalkarak:
– O gün ben de oradaydım yâ Resûlallah! diyerek hitâbeyi okudu. Habîbullah Hazretleri bu durumdan çooook çok memnun oldu. Ve: Allah Teâlâ Kuss bin Sâideye rahmet etsin; o kıyamet günü tek başına bir ümmet olarak kalkar! buyurdu.
Yüzyıllar sonra bu hitâbeyi Yahya Kemâl Bey de okudu ve bu kadîm hitâbenin ruhâniyeti ikliminde Sessiz Gemi şiirini kaleme aldı:
Artık demir almak günü gelmişse zamandan,
Meçhûle giden bir gemi kalkar bu limandan.
Hiç yolcusu yokmuş gibi sessizce alır yol;
Sallanmaz o kalkışta ne mendil ne de bir kol.
Rıhtımda kalanlar bu seyâhatten elemli,
Günlerce siyah ufka bakar gözleri nemli.
Bîçâre gönüller! Ne giden son gemidir bu!
Hicranlı hayâtın ne de son mâtemidir bu!
Dünyâda sevilmiş ve seven nâfile bekler;
Bilmez ki, giden sevgililer dönmiyecekler.
Bir çok gidenin her biri memnun ki yerinden,
Bir çok seneler geçti; dönen yok seferinden.
Yâ Selâm!
Mustafa Özdamar
12 Şubat 2021