Gecenin geç saatlerinde tekkeden mekkeden, zikirden fikirden, sohbetten muhabbetten evine dönen bir halli ermiş veya derviş, yol boyunda yan yatmış çamura batmış salkım sümük bir sarhoşa rastlamış! Yüzünü ekşiterek:
– Tüh sana len, mendebur mazhar! Sen ki çok soylu bir ailedensin. İnsan Allah’ı böyle mi arar lan? Tüh sana, yazık sana! filân diye esip savurunca, o sarhoş marhoş mayhoş adam, şöyle bir kaykılarak:
– Sana da efendi, sana da! Sana da Allah, bana da Allah! Sen kendi hâline bak, yallah! diye sayıklayınca:
– Ne varmış hâlimde?
– Ne olsun, daha ne olsun efendi! Tekkeye mekkeye gider zikir fikir edersin, tekkeden mekkeden gelirsin, mazhar ezer mazhar üzersin! Daha ne olsun ki! Cümle yaradılmışa bir göz ile bakmayan / Şer’in evliyâsı ise hakikate âsidir! diyen Yûnus’u bile anlamamışsın sen! Hay de yallah evine! Benden sana ne! Benim hamurundan çamurumdan sana ne?Evine evine yallah evine! Yâ Allah! diye ağzını sıvayınca, nutku tutulmuş o celâlli derviş veya ermişin! Eteğini toplamış evine gitmiş.
O gece mânâsında Habîb-i Hüdâ şunu söylemiş o celâlli ermiş veya dervişe:
A benim zaif ümmetim! A benim kendiselliğine mağlub ümmetim!. O harâbat mazharına hor hakir bakmak yerine, ona şefkatle hitâb ederek, ona hoş kelâm etseydin! Onu kendine, özüne uyandırma gayretine girseydin, daha iyi olmaz mıydı?Ona vahşi değil yahşi davransaydın zarar mı ederdin? Kâr ederdin, kâr ederdin ümmetim!
Boş kelâm etme, hoş kelâm et! Boş kelâmda değil, hoş kelâmda selâmet!..
Yâ Selâm!
Mustafa Özdamar
3 Temmuz 2020