Ahmed Hamdi Akseki ile dedem Tâhir Gündüz arasında çok yakın bir arkadaşlık ve ahbablık vardı. Meşrebdaştılar. İlim irfan alanlarındaki meşrebleri ve mizaçları aynıydı. Her ikisi de zorunlu zaruret dönemlerinde ahâlinin amel-i sâlihat bağlamında hakk uğrunda halk için ruhsatı tercih ediyorlardı. O sebeble bu tavıra, ruhsat tavrına muhalif duran, azîmette ısrar eden muhalifleri, her ikisini de kolaycılıkla itham ediyorlardı. Oysa ki, İslâm kültür ve medeniyetinin toptan red edildiği irtidat dönemlerinde, 1920-1940’lı yıllarda ruhsatla amel mecburiyeti vardı. Vakt-i merhun devriydi o yıllar.
Bu hiddetli ve şiddetli zarûret içerisinde herkes kendince kendi tavrında ısrarlıydı. Azîmeti tercih edenlerin arasında Üstad Şeyh Said Nursî de vardı. Ölümüne kalımına her şeye rağmen azîmeti tercih eden Şeyh Said’de bir müddet sonra, yine hakk uğrunda halk için bir yumuşama oldu, kendinden kendine mahrem ve mübrem, Hazretin kendi ifâdesiyle bir “ihtar” yaşadı.
Emirdağ Lâhikası 2, İstanbul 2010 baskısı sayfa 7’de yer alan mektubunda şunları söylüyor bu bağlamda Üstad:
“Bismillâhi Sübhânehû
Es Selâmü aleyküm ve rahmetullahi ve berakâtühû ”
Muhterem Ahmed Hamdi Efendi Hazretleri,
Bu hâdise-i ruhiyemi size beyan ediyorum: Çok zaman evvel zatınız ve sizin mesleğinizdeki hocaların, zarurete binâen ruhsata tâbi ve azîmet-i şer’iyeyi bırakan fikirlerine, benim fikirlerim muvafık gelmiyordu. Ben hem onlara, hem sana hiddet ederdim. “Neden azîmeti terk edip ruhsata tâbi oluyorlar?” diye, Risale-i Nur’u doğrudan doğruya sizlere göndermezdim. Fakat, üç-dört sene evvel, yine şiddetli, kalbime, size karşı tenkitkârâne bir teessüf geldi. Birden ihtar edildi ki:
“Bu senin eski medrese arkadaşların olan başta Ahmed Hamdi gibi zatlar, dehşetli ve şiddetli bir tahribata karşı ‘ehvenü’ş-şer’ düsturuyla, bir kısım vazife-i ilmiyeyi, mukaddesatın muhafazasına sarf edip tehlikeyi dörtten bire indirmeleri, onların mecburiyetle bazı noksanlarına ve kusurlarına inşallah keffâret olur.” diye kalbime şiddetli ihtar edildi.
Ben dahi sizleri ve sizin gibilerini, o vakitten beri yine eski medrese kardeşlerim ve ders arkadaşlarım diye hakiki uhuvvet nazarıyla bakmaya başladım”
_____________________
1 Her türlü noksan sıfatlardan uzak olan Allah’ın adıyla
Allah’ın selâm, rahmet ve bereketi üzerimize olsun